Μετά τα γεγονότα του Spider-Man: No Way Home, ο Peter Parker βρίσκεται εντελώς μόνος σε έναν κόσμο που δεν θυμάται πλέον ποιος είναι. Οι άνθρωποι που αγαπούσε έχουν συνεχίσει τις ζωές τους χωρίς εκείνον και ο ίδιος έχει αφοσιωθεί πλήρως στον ρόλο του Spider-Man, πολεμώντας καθημερινά το έγκλημα στους δρόμους της Νέας Υόρκης.
Αυτή η απομόνωση, όμως, έχει αρχίσει να αφήνει το σημάδι της πάνω του. Την ώρα που μια νέα και μυστηριώδης απειλή εμφανίζεται στην πόλη, ο Peter έρχεται αντιμέτωπος όχι μόνο με έναν ακόμη επικίνδυνο αντίπαλο, αλλά και με αλλαγές που δεν είναι βέβαιος ότι μπορεί να ελέγξει.
Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο στην πλοκή, καθώς ένα μεγάλο μέρος της επιτυχίας του Brand New Day βρίσκεται ακριβώς στο μυστήριο που τη σκεπάζει. Η ταινία ανοίγει αρκετά ερωτήματα, παίζει με όσα γνωρίζουμε και όσα νομίζουμε ότι γνωρίζουμε και αποκαλύπτει σταδιακά τα χαρτιά της. Όσο λιγότερα γνωρίζει κάποιος πριν μπει στην αίθουσα, τόσο περισσότερο θα απολαύσει αυτό που έχει να του προσφέρει.
Αρχικά, θέλω να εκφράσω το πόσο υπέροχη φωτογραφία έχει η ταινία, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να το περιγράψω. Προσωπικά, σε superhero movie έχω να δω τόσο όμορφα πλάνα από την εποχή του Batman του Christopher Nolan. Η Νέα Υόρκη δείχνει πραγματικά εντυπωσιακή, με απίστευτα κάδρα που έχουν στο επίκεντρο τον Spider-Man, ενώ υπάρχουν αρκετές στιγμές που ξεχωρίζουν μόνο και μόνο για τον τρόπο με τον οποίο έχουν κινηματογραφηθεί.
Το ίδιο ικανοποιημένος έμεινα και από το CGI και τα εφέ. Η δράση είναι αστείρευτη και αρκετά απολαυστική, χωρίς τα ψηφιακά εφέ να σε βγάζουν από αυτό που παρακολουθείς. Οι κινήσεις του Spider-Man, οι μάχες και οι μεγαλύτερες σκηνές δράσης αποδίδονται πολύ σωστά.
Αρκετές φορές, ωστόσο, ένιωθα πως έβλεπα μια live-action μεταφορά του Marvel’s Spider-Man της Insomniac. Εξάλλου, μιλάμε για Sony. Αυτό δεν το θεωρώ απαραίτητα κακό, το αντίθετο. Κάποιος που δεν έχει παίξει τα παιχνίδια είναι σίγουρο πως θα μείνει με το στόμα ανοιχτό.
Ο Peter περνάει αλλαγές. Είναι πιο ώριμος, πιο ψημένος και προσγειωμένος, χωρίς όμως να χάνει την τσαχπινιά που χαρακτηρίζει αυτό που είναι. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες τρεις ταινίες, το Brand New Day δεν είναι τόσο «παιδικό» ή «εφηβικό». Ο Tom Holland συνεχίζει να είναι άνετος στον ρόλο, ενώ γενικότερα οι ερμηνείες κινούνται στα επίπεδα που περιμένεις από μια καλή superhero movie, χωρίς κάποιος χαρακτήρας να δείχνει παράταιρος.
Η δυναμική μεταξύ του Peter και του Frank είναι καλογραμμένη, βγαλμένη από τα comics και σε κάνει να θέλεις να δεις περισσότερα από αυτό το duo. Η παρουσία του Frank δεν μοιάζει με ένα απλό cameo, αλλά αποτελεί ουσιαστικό μέρος της ταινίας. Το introduction νέων χαρακτήρων στο MCU γίνεται αβίαστα και με φυσικό τρόπο.
Παρόλο που εμφανίζονται ο Punisher και ο Bruce Banner, ένιωσα πως η ταινία δεν ήταν τόσο συνδεδεμένη με το υπόλοιπο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel. Κατανοώ, βέβαια, πως πήραν τον τίτλο Brand New Day κυριολεκτικά και θέλουν να μας προετοιμάσουν για όσα θα ακολουθήσουν από εδώ και πέρα στο MCU.
Τα cameos και τα homages ήταν απολαυστικά, ακόμη και αν τα περισσότερα μας τα είχαν ήδη προδώσει τα trailers. Παράλληλα, η ταινία μού γέννησε πολλά ερωτήματα γύρω από δύο unnamed χαρακτήρες, τους οποίους βρήκα αρκετά ύποπτους ως προς το ποιοι μπορεί πραγματικά να είναι. Δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, καθώς θέλω να διατηρήσω το μυστήριο που τους σκεπάζει.
Το ίδιο ισχύει και για τον villain της υπόθεσης. Δεν θέλω να πω πολλά, γιατί οποιαδήποτε παραπάνω πληροφορία μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε spoiler. Αρκεί να πούμε πως πρόκειται για έναν από εκείνους τους villains της Marvel με τους οποίους μπορείς να ταυτιστείς και να κάνεις sympathise βλέπε Killmonger. Έχουμε να κάνουμε με μια πραγματικά δυνατή παρουσία.
Εκεί όπου η ταινία κάνει μια μικρή κοιλιά είναι στα ερωτικά του Peter. Ενώ ξεκινάει δυνατά, κατεβάζει για λίγο ταχύτητες, πριν τις ανεβάσει ξανά σχεδόν αμέσως. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και αυτό το κομμάτι αποτελεί μέρος της μετάβασης που περνάει ο χαρακτήρας και φυσικά δεν γινόταν να παραλειφθεί.
Το Spider-Man: Brand New Day είναι μια πιο ώριμη ταινία για τον Peter Parker, με υπέροχη φωτογραφία, απολαυστική δράση και μια εξαιρετική δυναμική ανάμεσα στον Spider-Man, τον Punisher και τους υπόλοιπους χαρακτήρες που τον πλαισιώνουν.
Δεν είναι μια “παραδοσιακή” ταινία Spider-Man, αφού δίνει μια πιο σοβαρή και προσγειωμένη ματιά τόσο στον Peter όσο και στον Spidey. Καταφέρνει να συγκινεί, σε κάνει να γελάσεις, σε κρατάει σε αγωνία και σε βάζει σε κλίμα γηπέδου όταν πέφτει βρωμόξυλο.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
