Το Realm of Ink είναι το πρώτο παιχνίδι που μας παραδίδει το Leap Studio με βάση του την Κίνα και μπορεί κάποιος να παρατηρήσει πολύ εύκολα με τη πρώτη ματιά τις επιρροές που αντλεί την έμπνευσή του. Έχουμε μια κλασσική συνταγή ενός roguelike με όλα τα κλασσικά στοιχεία του είδους η οποία δανείζεται πολλά από μερικά δοκιμασμένα και αγαπητά παιχνίδια στο κοινό. Προσπαθεί σαφώς να περάσει τη δική του ταυτότητα, φέρνοντας διαφορετικά στοιχεία που δεν έχουμε ξαναδεί να εισάγονται μέχρι στιγμής στο είδος και για αυτό τον λόγο πιστεύω πως σίγουρα θα βρει το δικό του κοινό, μικρό ή μεγάλο. Βέβαια, βασικό είναι να βρει τον τρόπο να προσεγγίσει αυτό το κοινό και έπειτα ίσως να διορθώσει μερικά θέματα εντός του παιχνιδιού, εφόσον η ίδια η εταιρία σέβεται το προϊόν της. Υπάρχει θεωρώ ένα αρκετά μεγάλο πρόβλημα με το να κυκλοφορεί σήμερα ένα action roguelike και να θέλει να τραβήξει πάνω του τα βλέμματα. Το παιχνίδι δεν αρκεί πλέον να είναι απλώς γρήγορο, όμορφο και εθιστικό. Το είδος έχει μεγαλώσει τόσο πολύ, που σχεδόν κάθε ιδέα έχει ήδη δοκιμαστεί κάπου.

Έχοντας επενδύσει εκατοντάδες ώρες σε αρκετά roguelike παιχνίδια και ακόμα πιο συγκεκριμένα στη σειρά Hades όπου και είναι η βασική πηγή έμπνευσης του Realm of Ink, το παιχνίδι όταν μου παρουσιάστηκε ήταν επιλογή με κλειστά μάτια. Επικίνδυνα μονοπάτια για το ίδιο το παιχνίδι, γιατί από τη μία θα το συντροφεύει συνεχώς ο χαρακτηρισμός “Hades clone” στις αναφορές του, ενώ από την άλλη δημιουργούνται και τεράστιες απαιτήσεις και προσδοκίες καθώς έχει βαρύ ρόλο για να φανεί αντάξιο των περιστάσεων. Οπότε προσπάθησα από μεριάς μου σκληρά από τη πρώτη στιγμή να αποβάλλω τις πάμπολλες ομοιότητες, νομίζω ότι τα κατάφερα σε μεγάλο βαθμό, σε σημείο που ακόμα και μετά από αρκετές ώρες και runs, μπορώ να πω πως πέρασα ευχάριστα μαζί του.

Το δημιούργημα της Leap Studio είναι λοιπόν η κλασσική action roguelike συνταγή η οποία βασίζεται σε συνεχόμενα runs, γρήγορες μάχες, τυχαίες αναβαθμίσεις και builds που μπορούν να αλλάξουν σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε κάθε νέα προσπάθεια. Μέχρι εδώ, τίποτα που να μην έχουμε ξαναδεί. Εκεί όμως που το παιχνίδι προσπαθεί πραγματικά να αποκτήσει τη δική του ταυτότητα είναι στον κόσμο του.

Εδώ ίσως έχουμε κάτι αρκετά πρωτότυπο. Αντί για άλλη μία σκοτεινή περιπέτεια, το Realm of Ink μάς βάζει σε έναν κόσμο που μοιάζει να είναι βγαλμένος από παραδοσιακό κινεζικό πίνακα. Μελάνι, πινέλα, μυθολογία, πνεύματα και μια πραγματικότητα που μας βάζει σε μία πολύχρωμη και φανταστική (με την έννοια του fantasy) ιστορία.

Το κερασάκι στη τούρτα εδώ είναι το περίβλημα που ντύνει και τους χαρακτήρες του. Το παιχνίδι έχει διαλέξει μια αρκετά πικάντικη προσέγγιση για τους χαρακτήρες του και κατά επέκταση για την γραμμή της ιστορίας. Δεν είναι σε καμία περίπτωση ωμό, παρόλα αυτά ας μου επιτραπεί η έκφραση είναι σίγουρα μερακλίδικο. Ο χαρακτήρας μας μπορεί να διαλέξει ένα μονοπάτι ερωτικό με κάθε NPC στο παιχνίδι, κάτι που συμπεριλαμβάνει ακόμα κι έναν…σκύλο. Δύσκολη πρόταση να συντάξεις η αλήθεια είναι, αλλά οφείλω να κάνω το κοινωνικό μου καθήκον. Νομίζω ή τουλάχιστον θέλω να πιστεύω ότι είναι μία επιλογή να κινήσει το ενδιαφέρον του ίντερνετ ώστε να γίνει κάπως viral. Τα waifu στοιχεία πάντως είναι άπλετα στο παιχνίδι, μιας και οι βασικοί χαρακτήρες που μπορούμε να παίξουμε είναι όλες αποκλειστικά γυναίκες, όπως επίσης και η συντριπτική πλειοψηφία των NPCs, με υπερβολικά αισθησιακές απεικονίσεις σε πολλές περιπτώσεις.

Όσον αφορά την ιστορία, δεν έχουμε πολλά πραγματικά να πούμε. Το παιχνίδι μας ξεκινάει ως κεντρική ηρωίδα την Red, την οποία μπορούμε πολύ γρήγορα να αλλάξουμε και να διαλέξουμε κάποια άλλη, με αντίστοιχα διαφορετικά στοιχεία και abilities, με βασικό σκοπό να κυνηγήσει και να εξοντώσει έναν πανίσχυρο Fox Demon. Μαζί της βρίσκεται επίσης ο Momo, ένας μικρός και χαριτωμένος σύντροφος που στην πορεία αποδεικνύεται πολύ σημαντικός. Έχουμε να κάνουμε με μια ιστορία εκδίκησης ουσιαστικά, που πέρα από την κατάληξή της δεν σου προσδίδει κάποιο ενδιαφέρον να την ακολουθήσεις. Υπάρχει μια ιδέα, απλώς δεν καταφέρνει να την αξιοποιήσει επαρκώς στο επίπεδο που θα μπορούσε.

Το gameplay του παιχνιδιού ήταν αυτό που με εξέπληξε ευχάριστα. Ναι, όπως προανέφερα έχει πολλές επιρροές και ειδικά από το Hades που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του παιχνιδιού και το Vampire Survivors όσο αφορά τα μεγάλα combos και τις γενναιόδωρες αναβαθμίσεις, αλλά στο πάντρεμα και στο αποτέλεσμα αυτό δουλεύει. Με πάνω από δέκα διαφορετικές ηρωίδες που δίνουν διαφορετικό gameplay και ενδιαφέρον και το companion, τον Momo, που ανάλογα με τις αναβαθμίσεις μέσα στα run αλλάζει μορφές, το παιχνίδι δεν καταφέρνει ποτέ να γίνει βαρετό. Η δράση είναι είναι αδιάκοπη, οι εχθροί αρκετοί με όμορφα σχεδιασμένα mini bosses και οι αναβαθμίσεις ως ένα βαθμό, και εξηγώ αμέσως, προσδίδουν στρατηγική και προσαρμογή στο στυλ του παίχτη.

Ως ένα βαθμό λοιπόν, μικρό ίσως κατά την ταπεινή μου άποψη, γιατί το παιχνίδι είναι αρκετά εύκολο και δεν βάζει δύσκολα στον παίχτη. Ακόμα και στη μέγιστη δυσκολία το παιχνίδι συγχωρεί πάρα πολλά λάθη, δίνει απλόχερα και συνεχώς αναβαθμίσεις και ζωή, ενώ στο τέλος κάθε run προσφέρει και μεγάλο αριθμό ανταμοιβών για τις μόνιμες αναβαθμίσεις. Ενδεικτικά, χρειάστηκα έξι με εφτά run για να αναβαθμίσω πλήρως τα μόνιμα στατιστικά του χαρακτήρα και του companion μου. Μπορεί στο μάτι να υπάρχει μεγάλη ικανοποίηση να βλέπεις τεράστια νούμερα στις επιθέσεις σου και οι μπάρες ζωής των αντιπάλων να κατεβαίνουν πριν καν προλάβουν να αντιδράσουν, παρόλα αυτά χάνει πολύ στη μαγεία των roguelike σαν είδος. Ο εθισμός κρύβεται στην επανάληψη και στο κυνήγι των πόρων και των αναβαθμίσεων. Το να τα δίνεις τόσο γρήγορα και απλόχερα νομίζω ότι το στερείς σημαντικά από τον παίχτη, μαζί με το αίσθημα της ικανοποίησης. Πρακτικά σκεφτόμουν ότι μου χαρίστηκε, δε το κέρδισα. Επί της ουσίας, έχουμε γρήγορα μια μηχανή καταστροφής στα χέρια μας, που μπορεί να αδειάσει ένα δωμάτιο πριν καν ξεκινήσει. Πιστεύω ότι αν διορθωνόταν η δυσκολία θα υπήρχε μεγαλύτερος χώρος για στρατηγική, καθώς επίσης θα μεγάλωνε και σε διάρκεια, μιας και μου πήρε οχτώ μόλις ώρες για να πάρω όλα τα τρόπαια στο PlayStation και να κάνω ό,τι ζητάει.

Αν υπάρχει όμως ένας τομέας στον οποίο το Realm of Ink πραγματικά ξεχωρίζει, αυτός είναι χωρίς δεύτερη σκέψη η καλλιτεχνική του ταυτότητα. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί την παραδοσιακή κινεζική ζωγραφική με μελάνι ως βάση για ολόκληρο τον οπτικό του σχεδιασμό. Τα περιβάλλοντα μοιάζουν σαν να έχουν δημιουργηθεί με πινελιές πάνω σε χαρτί, οι χαρακτήρες έχουν έντονα τα συγκεκριμένα κινεζικά στοιχεία και οι εχθροί αντλούν έμπνευση από πλάσματα, πνεύματα και μορφές της κινεζικής μυθολογίας. Είναι η ταυτότητα του και το κάνει εύκολο να αναγνωριστεί και να ξεχωρίζει μέσα σε όλα τα παιχνίδια του είδους.

Το ίδιο ισχύει σε σημαντικό βαθμό και για τον ήχο. Η μουσική χρησιμοποιεί στοιχεία που ταιριάζουν στην αισθητική του και καταφέρνει να αλλάζει ρυθμό ανάλογα με την κατάσταση, από πιο ήρεμες στιγμές μέχρι τις μάχες όταν τα πράγματα ξεφεύγουν. Δεν είναι απαραίτητα ένα soundtrack που θα μας κάνει να το βάλουμε να παίζει στις λίστες μας μετά το τέλος του παιχνιδιού, αλλά κάνει πολύ καλά τη δουλειά του μέσα στην περιπέτεια.

Τεχνικά είναι εκεί που τα πράγματα δυσκολεύουν για το Realm of Ink. Έχουν περάσει ήδη τρεις μήνες από την κυκλοφορία του και δεν έχει βγάλει κάποιο update να διορθώσει το framerate του που υποφέρει σε αρκετές φάσεις μέσα στο παιχνίδι. Με συγκεκριμένα builds είναι πρακτικά αδύνατο να παίξεις, γιατί όταν συμβαίνουν πολλά στην οθόνη τα καρέ πέφτουν δραματικά, κάνοντας το ουσιαστικά αδύνατο να συνεχίσεις. Το ίδιο συμβαίνει και όταν υπάρχουν πολλοί εχθροί σε ένα δωμάτιο.

Σ ‘ένα συγκεκριμένο mini boss, με μία φάλαινα η οποία καλεί κύματα από εχθρούς, σχεδόν ποτέ δε δούλεψε σωστά, παρά μόνο μετά από restart. Κρίμα, γιατί σχεδιαστικά ίσως είναι και το αγαπημένο μου μέσα στο παιχνίδι. Τέλος, τα save του στο κεντρικό hub, παγώνουν για μερικά δευτερόλεπτα την οθόνη. Όχι μεγάλο πρόβλημα το συγκεκριμένο, ίσως μόνο λίγο άβολο γιατί με έπιανε συνήθως προ εκπλήξεως στο γιατί παγώνει τυχαία οθόνη.

Η βασική ερώτηση σίγουρα είναι αν αξίζει το Realm of Ink. Εγώ θα πω ότι είναι σίγουρα μια ενδιαφέρουσα περίπτωση, ενώ αν θα μπορούσα να το περιγράψω με μία μόνο λέξη θα διάλεγα το διασκεδαστικό. Στο τέλος της ημέρας αυτό δεν είναι που μετράει; Ένα παιχνίδι να αξιοποιεί τον ελεύθερο χρόνο μας διασκεδαστικά, να μας αφήνει με ένα πλατύ χαμόγελο και να μας κάνει να νιώθεις ανίκητοι, αναπτερώνοντας μας το ηθικό.

Δεν είναι το παιχνίδι που θα αλλάξει το είδος των roguelikes. Δεν έρχεται να μας δείξει έναν ολοκαίνουριο τρόπο με τον οποίο πρέπει να φτιάχνονται αυτά τα παιχνίδια. Αλλά δεν χρειάζεται να το κάνει. Αυτό που καταφέρνει είναι να πάρει μία δοκιμασμένη συνταγή και να της δώσει μία πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα. Αν θέλετε να περάσετε ένα ξέγνοιαστο Σαββατοκύριακο με ένα παιχνίδι που έχει σκοπό να σας ηρεμήσει, παρά να δοκιμάσει την υπομονή και τις ικανότητες σας, τότε αξίζει να δώσετε στο Realm of Ink μια ευκαιρία.

Το Bossfight.gr ευχαριστεί θερμά την εκδότρια εταιρεία που μας παραχώρησε το παιχνίδι για τις ανάγκες του Review.

Περισσότερα σαν αυτό…

Hades 2

Vampire Survivors

Lost in Random: The Eternal Die

Brotato

Πληροφορίες

Είδος: Action, Roguelike
Developer: Leap Studio
Publisher: 4Divinity
Πλατφόρμες: PlayStation 5, Xbox Series, Nintendo Switch, PC
Tested on: PlayStation 5
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 26 Μαΐου
PEGI: 12 (Moderate Violence)
Players: Single Player
Προοπτική: Bird-View, Isometric
Τιμή Κυκλοφορίας: 24.99€
Links: Website, Twitter, PlayStation Store, Xbox Store, Nintendo eShop, Steam