Υπάρχουν εκείνα τα indie παιχνίδια που τα βλέπουμε για πρώτη φορά και αμέσως θέλουμε να τους δώσουμε μια ευκαιρία. Όχι απαραίτητα επειδή φαίνονται εξαιρετικά, αλλά επειδή έχουν κάτι. Ένα περίεργο concept, μια ξεχωριστή αισθητική, μια ιδέα που μας κάνει ίσως να πούμε “οκ εδώ θα ήθελα να δώσω μια ευκαιρία”. Το Atomic Owl ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία κι έχει και για σύμμαχό του την χαμηλή τιμή που το κάνει να αξίζει το ρίσκο.

Πίσω από το παιχνίδι βρίσκεται η Monster Theater, ένα ανεξάρτητο studio από το Denver. Το Atomic Owl αποτέλεσε ουσιαστικά το ντεμπούτο της εταιρείας, ενώ το project χρηματοδοτήθηκε και μέσω Kickstarter, συγκεντρώνοντας περισσότερα από 55.000 δολάρια από περίπου 1.000 υποστηρικτές.

Ο ήρωάς μας είναι ο Hidalgo Bladewing, μία κουκουβάγια-ninja και ο τελευταίος ελεύθερος Bladewing. Η ιστορία ξεκινά με τον Hidalgo και τους συντρόφους του να επιστρέφουν από μια αποστολή και να πηγαίνουν, φυσικά, για ramen. Υποθέτω πως κάθε σοβαρός ninja χρειάζεται ένα καλό μπολ ramen πριν αρχίσουν τα πράγματα να αγριεύουν. Και όπως όντως συμβαίνει, ο Omega Wing, ένας Crow Sorcerer, επιτίθεται, απελευθερώνει τη σκοτεινή ενέργεια Meza και καταφέρνει να διαφθείρει τους φίλους του Hidalgo. Εκείνος καταλήγει δεμένος σε ένα αιώνιο δέντρο για δύο χρόνια, μέχρι που ένα ιδιαίτερο σπαθί με αρκετά εκκεντρική προσωπικότητα, το Mezameta, τον ξυπνά και τον βάζει στον δρόμο της εκδίκησης. Δεν μπορώ να πω ότι το σενάριο του Atomic Owl είναι ιδιαίτερα βαθύ. Δεν είναι. Όπως ούτε και πρωτότυπο, αλλά νομίζω πως δεν προσπαθεί και ποτέ να είναι.

Η ιστορία υπάρχει κυρίως για να δώσει ένα πλαίσιο στους κόσμους. Προσπαθεί να βρει προσωπικότητα μέσα από το χιούμορ, τις μικρές αλληλεπιδράσεις και κυρίως τον Mezameta. Είναι ίσως ο χαρακτήρας που δίνει περισσότερο χρώμα στο σύνολο και κρατάει το ενδιαφέρον της ανάγνωσης των διαλόγων. Προσωπικά όμως δεν μπορώ να πω ότι απόλαυσα τους διαλόγους στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού, αν και είχε και τις καλές στιγμές του.

Το Atomic Owl είναι ένα 2D action platformer κατά βάση, αλλά και με μερικά πολύ απλά roguelite στοιχεία κατ’ επιλογή του παίχτη, που βασίζεται σε έναν απλό κύκλο. Μπαίνουμε σε μια περιοχή, προχωράμε όσο μπορούμε, μαζεύουμε Meza, βρίσκουμε προσωρινές αναβαθμίσεις, πεθαίνουμε και επιστρέφουμε για να γίνουμε λίγο πιο δυνατοί με μόνιμες αναβαθμίσεις.

Το σημαντικό όμως είναι ότι οι ίδιες οι πίστες δεν ανανεώνονται μετά από κάθε run. Η διάταξη και οι τοποθετήσεις των εχθρών παραμένουν σε μεγάλο βαθμό σταθερές, ενώ το μόνο που αλλάζει είναι οι προσωρινές αναβαθμίσεις που μας τυχαίνουν και θα κρατήσουμε κατά τη διάρκεια μιας προσπάθειας.

Κάπου εδώ ξεκινά το βασικό πρόβλημα του παιχνιδιού. Ως platformer, αυτή η λογική είναι απολύτως δικαιολογημένη. Ως roguelite όμως όχι και τόσο. Ένα πολύ μικρό παιχνίδι συνολικά σε διάρκεια. Με έκανε να βαρεθώ στην επιστροφή μου στο ίδια μονοπάτια, στους ίδιους ακριβώς εχθρούς, στα ίδια ακριβώς μοτίβα. Μου στερεί τον παράγοντα έκπληξη και την εξερεύνηση. Ναι, με κάνει πιο γρήγορο γιατί ξέρω τι να περιμένω και που να το περιμένω, αλλά δεν το έκανα πάντα με ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Μου έδινε την εντύπωση ότι έπρεπε να μπει οπωσδήποτε μία roguelite ταμπέλα σε μία έτοιμη platformer βάση παιχνιδιού.

Συνεχίζοντας, ο Hidalgo διαθέτει από νωρίς στην φαρέτρα του double jump και dash. Έχει επίσης πρόσβαση και σε ένα μικρό οπλοστάσιο το οποίο μπορούμε να το εναλλάξουμε σχεδόν άμεσα. Έχουμε το βασικό blade, ένα whip για μεγαλύτερη απόσταση, ένα βαρύ hammer που λειτουργεί ως πιο μακρινή λύση και τέλος το Yutameta, μια περιορισμένης χρήσης ranged επίθεση που είναι ιδιαίτερα χρήσιμη όταν γεμίζει η οθόνη με Tengu, όταν σκοτώνουμε εχθρούς ή περνάνε μερικά δευτερόλεπτα.

Όταν όλα λειτουργούν όπως πρέπει, το platforming είναι από τα καλύτερα στοιχεία του Atomic Owl. Υπάρχει ρυθμός και υπάρχει και ροή. Τρέχουμε, πηδάμε, κάνουμε dash, προσγειωνόμαστε, συνεχίζουμε. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που μετά από αρκετές προσπάθειες μια διαδρομή που αρχικά μας φαινόταν εφιαλτική αρχίζει να γίνεται δεύτερη φύση. Το πρόβλημα είναι ότι το παιχνίδι δεν είναι πάντα τόσο συνεπές όσο θα έπρεπε. Το ledge interaction για παράδειγμα, δεν έχει αποφασίσει αν ο Hidalgo θα πιαστεί στην άκρη ή αν απλά θα πέσει. Κάποιες κινούμενες πλατφόρμες επίσης μπορούν να γίνουν κάπως εκνευριστικές, ειδικά όταν συνδυάζονται με εχθρούς και επιθέσεις. Όταν ένα παιχνίδι απαιτεί ακρίβεια στο platforming, τέτοια πράγματα κοστίζουν περισσότερο από ότι σε ένα απλό action platformer.

Γενικά, θα ήθελα λίγο περισσότερο βάθος σε μηχανισμούς και gameplay. Yπάρχει μια πολύ καλή βάση για ένα πραγματικά ενδιαφέρον combat system, αλλά το παιχνίδι τελικά παραμένει λίγο επιφανειακό.

Το Atomic Owl παρουσιάζει τον εαυτό του ως δύσκολο παιχνίδι. Προσωπικά τέτοιες περιγραφές τις παίρνω πάντα λίγο σοβαρά γιατί έτσι προωθείται επίσημα. Οπότε ναι, το παιχνίδι είναι όντως δύσκολο, απλώς όχι απαραίτητα στο βαθμό που περιμένει κάποιος ξεκινώντας το. Προσωπικά, βρήκα το platforming δυσκολότερο από το combat, παρόλο που φαίνεται να επενδύει πιο πολύ στο δεύτερο. Οι μάχες με τους περισσότερους εχθρούς είναι διασκεδαστικές, αλλά χωρίς ιδιαίτερο βάθος. Τα patterns των bosses ειδικά, είναι σχετικά εύκολα να διαβαστούν. Σχετικά ενδιαφέρον αλλά και παράδοξο. Το παιχνίδι μπορεί να μας κάνει να ιδρώσουμε στο platforming και προς τον δρόμο για το bossfight, αλλά αφού φτάσουμε και το περάσουμε, να πούμε “ok, αυτό ήταν;”.

Θα ήθελα τώρα όμως να περάσουμε στον μεγάλο πρωταγωνιστή του Atomic Owl, την αισθητική του. Χωρίς μεγάλο χώρο για συζήτηση, το παιχνίδι είναι πραγματικά πανέμορφο. Pixel art αισθητική με πολύ έντονα χρώματα, neon φωτισμό, cyberpunk και ιαπωνικές επιρροές, ενώ το περιβάλλον είναι πολύ ζωντανό, σε ένα σύνολο που του δίνει μια ξεχωριστή ταυτότητα.

Από πόλεις μέχρι δάση και πιο futuristic περιοχές, το παιχνίδι έχει αρκετή οπτική ποικιλία. Υπάρχουν επίσης και τα φίλτρα CRT και Samurai που δίνουν ακόμα περισσότερο ένα retro feeling. Γενικά τελευταία έχουν κυκλοφορήσει αρκετά παιχνίδια με παρόμοια αισθητική και προσέγγιση. Το Atomic Owl πάντως, δεν είναι ακόμη ένα, και αυτό είναι σίγουρα μια προσωπική επιτυχία.

Η μουσική κινείται επίσης σε αντίστοιχο μήκος κύματος. Synthwave, ηλεκτρονικά στοιχεία και ρετρό ήχοι δένουν πολύ καλά με τη neon αισθητική του. Αρκετά τίμια και ταιριαστή, ευχάριστη τουλάχιστον στο δικό μου αυτί.

Ανέφερα πιο πριν ότι πρόκειται για μικρό παιχνίδι. Προσωπικά μου πήρε κάπου τρεις με τέσσερις ώρες να το ολοκληρώσω αν και αυτό εξαρτάται και στην ικανότητα του παίχτη γενικότερα. Προφανώς δεν χρειάζεται κάθε παιχνίδι να είναι των 30 ωρών και άνω, απλά θεωρώ ότι αξίζει να το αναφέρω.

Το παιχνίδι παίχτηκε στην απλή έκδοση του PS5, χωρίς να συναντήσω κάποιο τεχνικό πρόβλημα στο playthrough μου. Μάλιστα, η Monster Theater πριν από λίγες μέρες έφερε και το πρώτο update που διορθώνει κάποια μικρά bugs. Δείχνει τουλάχιστον ότι σέβεται το δημιούργημά της και το θέλει σε πολύ καλή κατάσταση, κάτι που μου αρέσει αρκετά να βλέπω.

Συνοψίζοντας λοιπόν, θα περιέγραφα το Atomic Owl σαν ένα μεγάλο “what if”. Σαν ένα παιχνίδι που ζητάει απεγνωσμένα ένα sequel. Βλέπουμε καθαρά το παιχνίδι που θα μπορούσε να είναι. Έχει υπέροχη αισθητική. Έχει έναν πολύ συμπαθητικό βασικό πρωταγωνιστή με ένα εξίσου ενδιαφέρον sidekick. Έχει ακόμη και εκείνο το πολύ συγκεκριμένο retro feeling που ξυπνάει πολλές όμορφες αναμνήσεις. Απλά το παιχνίδι προσπαθεί να είναι ταυτόχρονα πολλά πράγματα, και δεν καταφέρνει να κάνει τίποτα τέλεια. Στην προσπάθεια του αυτή χάνει λίγο την ταυτότητά του και μπερδεύει αρκετά και τον παίχτη.

Στην ερώτηση του αν αξίζει τελικά, εγώ θα απαντούσα ναι, αλλά με αστερίσκο. Σίγουρα δεν είναι ένα κακό παιχνίδι. Μάλιστα, θεωρώ πως είναι από εκείνα τα indie που έχουν αρκετή προσωπικότητα ώστε να αξίζει να ασχοληθούμε μαζί τους, ακόμα κι αν δεν καταφέρνουν να φτάσουν εκεί που θα θέλαμε. Έχει ψυχή, στυλ και μερικές ιδέες, που θα ήθελαν ίσως λίγο περισσότερο χρόνο “ψησίματος” και κυρίως μια πιο ξεκάθαρη απόφαση για το τι ακριβώς θέλει να είναι.

Το Bossfight.gr ευχαριστεί θερμά την εκδότρια εταιρεία που μας παραχώρησε το παιχνίδι για τις ανάγκες του Review.

Περισσότερα σαν αυτό…

Shinobi: Art of Vengeance

Katana Zero

Dead Cells

Prince of Persia: The Lost Crown

Πληροφορίες

Είδος: Platform, Hack ‘n’ Slash
Developer: Monster Theater
Publisher: Eastasiasoft
Πλατφόρμες: PlayStation 5, PlayStation 4, Xbox Series, Xbox One, Nintendo Switch, PC
Tested on: PlayStation 5
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 20 Μαΐου
PEGI: 7 (Mild Violence)
Players: Single Player
Προοπτική: Side-View
Τιμή Κυκλοφορίας: 12.99€
Links: Website, Twitter, PlayStation Store, Xbox Store, Nintendo eShop, Steam