Το Spirit of the North 2, νομίζω ότι μέχρι στιγμής θα αποτελέσει το πιο δύσκολο παιχνίδι που καλούμαι να σχολιάσω. Έχοντας παίξει το πρώτο παιχνίδι και αποκτώντας αρκετά ανάμεικτα συναισθήματα από αυτό, ο ερχομός του δεύτερου δε θέλω να κρύψω ότι με χαροποίησε ιδιαιτέρως, γιατί πίστεψα ότι το στούντιο πήρε μια ενδιαφέρουσα ιδέα και την “σμίλεψε” ώστε να διώξει τα αρκετά -σοβαρά κατά τη γνώμη μου- προβλήματα που άφηναν μια κυρίως πικρή τελική γεύση στην ιστορία μιας τυχοδιώκτριας και περιπετειώδους αλεπούς. Ότι πιο απλά θα είχε χτίσει πάνω σε μία έξυπνη συνταγή, με την ελπίδα να είχε λάβει υπόψιν τα παράπονα της κοινότητας από το πρώτο παιχνίδι.
Πριν ξεκινήσω να εμβαθύνω, σίγουρα θα ήταν συνετό να κάνω μία εισαγωγή για το παιχνίδι καθαυτό. Το Spirit of the North 2 λοιπόν, είναι το sequel του ομώνυμου τίτλου, με developer την Infuse Studio που μας είχε δώσει και το αρχικό παιχνίδι και publisher την Silver Lining Interactive. Πρόκειται για μία μοναχική περιπέτεια, που μας δίνει τον πλήρη έλεγχο μιας αλεπούς στο ταξίδι της, ή ακόμη καλύτερα στην περιπλάνηση της μέσα από βουνά, δάση ποτάμια και αρκετών ακόμα όμορφων τοπίων που θα συναντήσουμε στο διάβα μας. Για όποιον δεν έχει παίξει και δεν έχει ασχοληθεί με τον πρώτο τίτλο, είναι σημαντικό να γνωρίζει πως δεν χάνει κάτι, καθώς δεν αποτελεί την συνέχεια κάποιας ιστορίας. Είναι η εξέλιξη της σειράς και μια νέα περιπέτεια προς ανακάλυψη σε μία αρκετά μεγαλύτερη κλίμακα πλέον.
Πέρα από τη κλίμακα όμως, αυτό που διαφοροποιεί το Spirit of the North 2 σε σχέση με το αρχικό παιχνίδι, είναι ότι συνοδοιπόρο μας έχουμε κι ένα κοράκι. Μας καθοδηγεί στο ταξίδι μας και μας δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε. Βασικός μας στόχος είναι να ελευθερώσουμε τους φύλακες της φύσης από τον έλεγχο ενός σκοτεινού σαμάνου, που τους έχει παγιδεύσει με τα μαγικά δεσμά του. Το παιχνίδι διαλέγει την αφήγηση της ιστορίας μέσω της εικόνας και όχι μέσω των διαλόγων ή κειμένων, κάτι που για μένα αποτελεί σοβαρό ρίσκο. Μας αφήνει δηλαδή να την σκεφτούμε και να την εμπεδώσουμε μόνοι μας, χωρίς να επεξηγεί τίποτα μέσω γραπτού ή προφορικού λόγου, κάτι το οποίο χρειάζεται συγγραφικό ταλέντο για να το περάσεις. Τρανά παραδείγματα είναι τα Shadow of the Colossus και Breath of the Wild. Με ελάχιστα έως και ανύπαρκτα cutscenes ή διαλόγους κατάφεραν να μας συγκινήσουν και να μας συναρπάσουν.
Στη δική μας περίπτωση, δεν ισχύει δυστυχώς το ίδιο. Το δυστυχώς νομίζω είναι μια λέξη που άθελα μου θα την επαναλάβω μερικές φορές ακόμα στο κείμενο. Από την αρχή του παιχνιδιού λοιπόν, δεν υπάρχει κάποιος ξεκάθαρος ο σκοπός. Μας βρίσκει να περιπλανιόμαστε στον κόσμο του, ίσως θέλοντας να μας μάθει τους μηχανισμούς του καλύτερα, μέχρι να περάσουν μερικές ώρες για να καταλάβεις ότι το παιχνίδι κάπου το πάει. Μέχρι να φτάσω στο σημείο που γνωρίζουμε τον σαμάνο, νόμιζα ότι απλώς λύναμε γρίφους, μαζεύαμε collectables και εξασκούμε τις platforming ικανότητές μας. Πάντως και μετά την απόκτηση στόχου, δεν μπορώ να πω ότι κάτι άλλαξε δραστικά στην αφήγηση, απλά με έκανε να κρατάω στο μυαλό μου ότι πρέπει να πάω από το ένα σημείο του χάρτη στο επόμενο, κρατώντας μου το χέρι και το φιλικό κοράκι δείχνοντάς μου σχεδόν συνέχεια τον δρόμο. Μικρές και αναμενόμενες ανατροπές και ελάχιστο ρίσκο. Πιστεύω θα μπορούσε να είχε χτιστεί με λίγη φαντασία κάτι αρκετά ενδιαφέρον, που θα έμενε στον παίχτη με την ολοκλήρωση του παιχνιδιού. Αντί αυτού μένει κάτι ανάλατο και μέτριο. Νιώθω ότι οι βάσεις είναι εκεί, αλλά λείπει είτε η τεχνογνωσία, είτε το μεράκι. Μπορεί και τα δύο, χωρίς να θέλω πιστεύω κάτι τέτοιο για έναν δημιουργό και το έργο του.
Σε προηγούμενη παράγραφο ανέφερα για τη κλίμακα του παιχνιδιού και θα ήθελα λοιπόν να εμβαθύνω. Το Spirit of the North 2, έχει έναν τεράστιο χάρτη προς εξερεύνηση με αρκετά μυστικά επίσης. Στα πολύ θετικά του είναι το σκοτεινό και αφιλόξενο ύφος του, που προσωπικά μου αρέσει αρκετά. Από την αρχή “πιάνεις” την μελαγχολία που επικρατεί στην ατμόσφαιρα και ότι κάτι άσχημο έχει συμβεί, μιας και δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα πραγματικά ζωντανό στον κόσμο. Παρόλα αυτά, αυτή η σύνδεση μέσα μου σύντομα αμφισβητήθηκε. Σε όλα τα ανοιχτά σημεία του χάρτη, το παιχνίδι ήταν άδειο όχι μόνο από ζωή, αλλά και από πρακτικά οτιδήποτε. Τεράστιες κοιλάδες με μόνο χορτάρι και τίποτα άλλο, που όταν σε δύο περιπτώσεις η περιέργεια μου με οδήγησε να δω που καταλήγουν, με βρήκαν να τρέχω για πολλά λεπτά χωρίς να υπάρχει το παραμικρό. Κανένα δυστυχώς αίσθημα επιβράβευσης της περιπλάνησης. Όταν ένα παιχνίδι σου δίνει έναν ανοιχτό κόσμο και δε σου λέει πολλά, συνήθως σε παρακινεί να το ανακαλύψεις μόνος σου.
Η δική μου επιβράβευση ήταν λοιπόν η εξής: σε μία από τις εξορμήσεις μου να ακολουθήσω την περιέργεια μου και να πάω κάπου που μου τραβούσε το ενδιαφέρον και πάνω από όλα μετά από αρκετά λεπτά περιήγησης, με κατάπιε ένα προϊστορικό πλάσμα. Το οποίο και με τρόμαξε (του το δίνω αυτό), αλλά κυρίως με εκνεύρισε σε τέτοιο βαθμό, που σταμάτησα να ακολουθώ την όποια περιέργεια μου δημιουργούταν, παίζοντας το παιχνίδι απολύτως γραμμικά. Το θεωρώ ένα μεγάλο κρίμα, γιατί υπάρχουν πολλά όμορφα μέρη που σου τραβάνε τη προσοχή και σου ξυπνάνε το αίσθημα εξερεύνησης, αλλά υπάρχουν κι εξίσου πολλοί λόγοι που στα σβήνει το παιχνίδι μόνο του.
Θα ήθελα να πω και λίγα λόγια για τους μηχανισμούς και το gameplay του παιχνιδιού. Λίγα γιατί, το παιχνίδι το κρατάει σχετικά απλοϊκά. Το platforming του δεν φέρνει κάποια περίεργη ιδέα ή κάτι διαφορετικό. Η δυσκολία του πρόκειται κυρίως στον συντονισμό των αλμάτων, της ισορροπίας και των γρήγορων αντανακλαστικών. Σε απλό επίπεδο, καθώς δεν δοκιμάζει ιδιαίτερα τις ικανότητες μας, ειδικά των βετεράνων του είδους. Εδώ παρόλα αυτά, θεωρώ ότι αφορά την φύση του παιχνιδιού, καθώς πρόκειται για μια πιο χαλαρή εμπειρία, που θέλει απλά να μας κάνει να καθίσουμε αναπαυτικά και να περιηγηθούμε σε έναν όμορφο κόσμο, χωρίς κάποια σοβαρή πρόκληση. Το ίδιο ισχύει και για τους γρίφους, που στην συντριπτική πλειοψηφία τους, καλούμαστε να βάλλουμε τα σωστά αντικείμενα στα σωστά σημεία. Η μόνη δυσκολία που συνδέει όλα αυτά, αφορά τον γενικότερο χειρισμό.
Δίνοντας μου την κατάλληλη πάσα λοιπόν, περνάω στο βασικότερο αγκάθι του τίτλου, τον τεχνικό του τομέα. Αν θεωρείτε ότι δεν είχα γκρινιάξει αρκετά ως τώρα για το Spirit of the North 2, τώρα ήρθε η ώρα. Θα μπορούσα να διαγράψω ότι αρνητικό ανέφερα και να κρατήσω μόνο τα προβλήματα που συναντάμε στον τίτλο. Και είναι αλήθεια πολλά. Το παιχνίδι αρχικά μας δίνει την επιλογή να το παίξουμε σε performance ή σε quality mode. Για μένα προσωπικά το quality mode δεν είναι ο προτεινόμενος τρόπος παιχνιδιού, λόγο των βασικών υποχωρήσεων που θα χρειαστείτε να κάνετε, τουλάχιστον τις πρώτες μέρες τις κυκλοφορίας του παιχνιδιού. Στο performance mode λοιπόν, που θα πρέπει να δίνεται προτεραιότητα στην απόδοση, μπορεί να έχουμε μια σταθερή εικόνα, χωρίς σημαντικές αυξομειώσεις στα FPS, αλλά το παιχνίδι γίνεται αρκετά θολό. Από μόνο του, δεν πρόκειται για έναν τίτλο που ρίχνει σαγόνια ή εντυπωσιάζει, έχει τις στιγμές του, αλλά του λείπει προσοχή στη λεπτομέρεια σε πολλούς τομείς. Τα animations είναι μονοδιάστατα και αρκετά άτσαλα , ενώ ο χειρισμός της κάμερας δυσκολεύει αρκετά την εμπειρία. Αρκετές φορές, ειδικά σε στενά περάσματα, η κάμερα περνούσε μέσα από τοίχους, ενώ σε άλλες περιπτώσεις η αλεπού είτε εξαφανιζόταν από το πλάνο είτε δεν συγκρουόταν σωστά με τα αντικείμενα του περιβάλλοντος, δημιουργώντας προβλήματα στο collision.
Αυτά τα προβλήματα με συνόδευσαν από το πρώτο λεπτό μέχρι και πραγματικά το τελευταίο, κάτι που τονίζει την δύσκολη κατάσταση στην οποία βρίσκεται το παιχνίδι. Ο τίτλος φωνάζει βοήθεια για την μορφή την οποία δίνεται τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας του. Τουλάχιστον για να συμμαζευτούν κάποια βασικά bugs και να γίνει πιο προσβάσιμος. Από εκεί και πέρα αν πραγματικά είναι ένας τίτλος που αγαπάει και πιστεύει η Infuse, θα φανεί στο πόσο θα ασχοληθεί με μελλοντικά patches. Το πιο λυπηρό στην κατάσταση αυτή, είναι ότι ακριβώς τα ίδια παράπονα είχε η κοινότητα και για το πρώτο παιχνίδι και όπως φαίνεται τα συναντάμε και στο δεύτερο σε αντίστοιχο αν όχι και σε μεγαλύτερο βαθμό.
Θεωρώ ότι το Spirit of the North 2 θα ήταν η ιδανική εξέλιξη και το τέλειο sequel ενός τέτοιου παιχνιδιού. Μεγαλύτερη κλίμακα και διάρκεια, εισαγωγή νέων χαρακτήρων, ενώ παραμένει πιστό στην αρχική του ταυτότητα και το αρχικό του χαλαρό ύφος. Με νέα προβλήματα, που σαν indie studio είναι λογικό να αντιμετωπίζει, αλλά διαχειρίσιμα και κατανοητά. Όχι όμως σε αυτή τη περίπτωση. Θεωρώ άκομψο να παραλαμβάνουμε ένα παιχνίδι που αντιμετωπίζει τα ίδια σοβαρά τεχνικά ζητήματα με το αρχικό. Πριν αποφασίσει να κάνει το μεγάλο βήμα και να επεκταθεί σε αυτό το στάδιο, η εταιρία θα έπρεπε να ήταν σίγουρη ότι μπορεί να ανταπεξέλθει σε πρώτο βαθμό και ότι δεν θα εξελίξει τον κατάλογο των προβλημάτων σε δεύτερο.
Το Spirit of the North 2 πνίγεται σε έναν ωκεανό από ιδέες που δεν καταφέρνουν να υλοποιηθούν σωστά. Κολυμπάει παραπάνω από εκεί που μπορεί πραγματικά να φτάσει και δυστυχώς τραβάει μαζί του και τον παίχτη. Λέξεις όπως το κρίμα και το γιατί περνούσαν συνεχώς από το μυαλό μου, γιατί παρά τα προβλήματα του αρχικού παιχνιδιού, χάρηκα όταν είδα ότι το παιχνίδι θα αποκτήσει sequel. Πίστευα ότι η εταιρία δε το έβαλλε κάτω, δεν απογοητεύτηκε και ότι θα εργαστεί να παραδώσει μια σωστή εμπειρία, μιας πολύ ενδιαφέρουσας ιδέας. Το αποτέλεσμα όμως και η τελική γεύση ολοκληρώνοντας το παιχνίδι της Infuse, είναι κυρίως η απογοήτευση. Ένα συνολικά μέτριο παιχνίδι που απλά ήλπιζα ότι θα είχε χτίσει πάνω στις διασκεδαστικές βάσεις του. Κάτι που προφανώς δεν έγινε σε καμία περίπτωση πράξη.
Το Bossfight.gr ευχαριστεί θερμά την εκδότρια εταιρεία που μας παραχώρησε το παιχνίδι για τις ανάγκες του Review.
Περισσότερα σαν αυτό…
Spirit of the North
Stray
Endling – Extinction is forever
The First Tree
Πληροφορίες
- Είδος: Adventure, Platform
- Developer: Infuse Studio
- Publisher: Merge Games
- Πλατφόρμες: PlayStation 5, Xbox Series, PC
- Tested on: PlayStation 5
- Ημερομηνία κυκλοφορίας: 8 Μαΐου
- PEGI: 12 (Violence)
- Players: Single Player
- Προοπτική: Third Person
- Τιμή Κυκλοφορίας: 22,99€
- Links: Website, Twitter, PlayStation Store, Xbox Store, Steam, Epic Games Store
Spirit of the North 2
ΘΕΤΙΚΑ
- Χαλαρωτική εμπειρία
- Aνά διαστήματα όμορφα σχεδιασμένος κόσμος
ΑΡΝΗΤΙΚΑ
- Πολλά τεχνικά ζητήματα
- Άδειος και άψυχος κόσμος
- Ανάλατη ιστορία
