Σαν μεγάλος fan τον fighting games όλη μου τη ζωή, πέρασα από αρκετούς “παράξενους” τίτλους θα μπορούσε να πει κάποιος. Άλλοι αρκετά γνωστοί όπως το Tekken, Guilty Gear, Under Night in Birth και άλλα που βρίσκονται λίγο στο παρασκήνιο όπως τα Skullgirls, Dead or Alive και λοιπά.

Το Mostroscopy είναι και αυτό ένα 2D fighting από την Oribe Ware Games με ένα πολύ ενδιαφέρον concept, όπου το θέμα του παιχνιδιού είναι τα aesthetics των 50s και 60s μεξικάνικου σινεμά όπως για παράδειγμα των Luchador που είναι ένα μεγάλο κομμάτι στην κουλτούρα αυτή. Συνδυάζεται όμως με μερικά horror κομμάτια της συγκεκριμένης εποχής και κουλτούρας και μπορώ να πω, πως μου άρεσε αρκετά σαν ιδέα και σαν ατμόσφαιρα, αλλά σαν εκτέλεση δυστυχώς δεν τα πήγε και τόσο καλά.

Βλέπετε, η έλλειψη της ιστορίας είναι αρκετά εμφανής αλλά και όχι μόνο. Λείπουν αρκετές λεπτομέρειες που είναι σημαντικά κομμάτια του παζλ που θα ολοκλήρωναν την εικόνα. Από το κάπως εντυπωσιακό roster του, ήθελα να μάθω από κάποιους χαρακτήρες περισσότερα και να γίνει ανάλυση της ιστορίας τους. Γιατί είναι εδώ, τι αναζητούν και γιατί κάνουν ό,τι κάνουν. Αλλά μόλις έπεσαν τα credits, είχα πιο πολλές ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Και αυτό το συνάντησα με αρκετούς χαρακτήρες στο Arcade mode, και έτσι μπορώ να φανταστώ θα είναι με όλο το roster του παιχνιδιού.

Monstroscopy 1

Ας πάμε τώρα σε αυτό που κάνει ένα fighting game, το fighting. Πρόκειται για ένα απλούστατο simple controls fighting game, όπου μπορεί ο καθένας να παίξει άφοβα. Με μία ενδιαφέρουσα γκάμα σε χαρακτήρες, θα δώσει αρκετή διασκέδαση σε διάφορα couch co-op sessions διότι… αυτά ήταν τα modes του, με μια μόνο προσθήκη του Jukebox και ενός Challenge Mode για combo trials. Ναι, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ONLINE. Και με ένα κάκιστο AI, που ακόμα και στην μέγιστη δυσκολία, έγινε βαρετό πολύ γρήγορα. Δεν υπήρχε ιδιαίτερο challenge αλλά και το AI “χαλούσε” μερικές φορές που ουσιαστικά, “μου έδινε” τα matches.

Ωστόσο, από την άλλη είναι καλό που ένα τέτοιο παιχνίδι δεν έχει online. Έφτασα σε σημείο με ελάχιστη προπόνηση να κάνω infinites και loops, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια, κάτι που με τρομάζει όταν σκέφτομαι τι θα μπορούσε να κάνει κάποιος που θα “διάβαζε” το παιχνίδι καλύτερα από εμένα.

Mostroscopy 2

Τα controls όπως ανέφερα και προηγουμένως, είναι αρκετά απλά. Δεν υπάρχουν Z (dragon) inputs πχ που είναι γνωστά για 2D fighters, αλλά dedicated Special button για τις Special κινήσεις, και ένα μόνο κουμπί για χτυπήματα. Αυτό επιτρέπει απλά και “pick up and play controls”, αλλά επίσης δεν αφήνει χώρο για πειραματισμό και εξέλιξη, εφόσον το ταβάνι είναι αρκετά “κοντό” έτσι. Και με το Mostro Mode, που μπορούμε να ενεργοποιήσουμε όταν γεμίσουμε την μπάρα μας, γίνεται ακόμα πιο “τρομαχτικό” το παιχνίδι. Τα Specials, έχουν 3 charge levels. Με το κάθε charge level, να έχει διαφορετικά εφέ και ιδιότητες.

To Mostro mode, προσπερνάει την ιδέα των charge levels, και μας κάνει όλα τα Specials για λίγο χρόνο, σαν Install, σε level 3 χωρίς να χρειαστεί να τα κάνουμε charge. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε τρομερά combo potentials, poking, lοοps και φυσικά Infinites. Όπου σε ένα game που δεν υπάρχει air escape όπως υπάρχει αναφορικά στο Guilty Gear και Persona 4 Arena υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Ωστόσο, μπορώ να εκτιμήσω την έμπνευση που έχει πάρει από άλλα παιχνίδια όπως για παράδειγμα μια κίνηση ενός χαρακτήρα που χειρίζεται ένα katana και ένα Special που είναι ξεκάθαρα ίδιο με του Johnny από το Guilty Gear.

Monstroscopy 3

Ένα από τα στοιχεία του παιχνιδιού που μου άρεσε αρκετά και μπορώ να πω ότι έκανε καλά, είναι η ατμόσφαιρα και το aesthetic αυτής της γενιάς με το συνεχόμενο film grain στην οθόνη, την επίσης ασπρόμαυρη οθόνη αλλά και για τις ενδιαφέρουσες επιλογές του για τα background stages και τη μουσική. Συγκεκριμένα, ένα stage μου κίνησε περισσότερο το ενδιαφέρον από τα άλλα όπου ήταν ένα κινούμενο, ζωντανό, κτήριο στο παρασκήνιο. Αλλά δυστυχώς και εδώ, δεν υπάρχει καμία εξήγηση για την ιστορία αυτού του υπέροχου κόσμου. Ίσως, εάν γνωρίζεις από την κουλτούρα θα πιάσεις μερικά πράγματα από εδώ και από εκεί αλλά μετά χάνεται το νόημα του Story Mode όταν δεν υπάρχει κάποιο story.

Το ακουστικό κομμάτι ήταν κάτι που με απογοήτευσε αρκετά, ενώ έχει κάποια soundtrack που είναι πολύ ωραία δομημένα με το aesthetic κομμάτι, μιας και το Mostroscopy έχει πιάσει αρκετά καλά το νόημα των 50s horror films, τα ηχητικά εφέ και τα voice lines είναι που με έκανε να τα κλείσω. Με κάθε χτύπημα να είναι το ίδιο voice line σε ένα πολύ δυνατό pitch, είναι επόμενο να γίνεται γρήγορα κουραστικό στα αυτιά.

Mostroscopy 4

Σε ένα κόσμο που θυμίζει DarkStalkers αλλά στην εποχή των 50s με αρκετά references του σινεμά της εποχής μου άρεσαν τα vibes. Ωστόσο, η έλλειψη του online, η απουσία της εξήγησης χειρισμών και του κακού AI, αποτελούν παράγοντες ενός πιάτου το οποίο ναι μεν είχε τα κατάλληλα υλικά, αλλά δυστυχώς το τελικό αποτέλεσμα οδήγησε στο να βγει ένα “monstrosity” χωρίς περιεχόμενο, που στα κατάλληλα χέρια θα είναι η καταστροφή της διασκέδασης.