Το Ender Magnolia: Bloom in the Mist πρόκειται για μία πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση metroidvania παιχνιδιού, που θέλει να δηλώσει βροντερό παρών στο συγκεκριμένο είδος και σίγουρα να μας ξαφνιάσει θετικά. Αναπτύχθηκε από τις εταιρείες Adglobe και Live Wire και συνδυάζει σε μεγάλο βαθμό εξερεύνηση και δράση. Προσωπική μου άποψη είναι πως έχει και βαθιές επιρροές από το Hollow Knight.

Στο παιχνίδι αναλαμβάνουμε τον ρόλο της Lilac, μιας μικρής ηρωίδας που ξεκινά ένα ταξίδι για να εξαγνίσει διεφθαρμένα πνεύματα, τα Homunculi όπως έχει επιλέξει να τα αποκαλεί το παιχνίδι, τα οποία έχουν κατακλύσει το βασίλειο. Ένα βασίλειο που δε θυμίζει σε τίποτα τις παλιές του δόξες και τις στιγμές γαλήνης και ευημερίας του. Σε αυτό το ταξίδι προσπαθούμε παράλληλα να ανακτήσουμε και τη μνήμη της Lilac, η οποία ξύπνησε χωρίς καμία απολύτως ανάμνηση από το παρελθόν της, παρά μόνο από την επιτακτική ανάγκη να σώσει τον κόσμο της. Το σενάριο εξερευνά θέματα καταστροφής και αναγέννησης, προσφέροντας μια βαθιά και συναισθηματική αφήγηση, την οποία επιλέγει να τη κάνει κυρίως μέσω flashbacks, αλλά και μέσω της κλασσικής ανάγνωσης, βρίσκοντας διάφορα κρυμμένα αρχεία στον κόσμο του. Γενικά, είναι ένα παιχνίδι αρκετά σοβαρό, με σκοτεινό ύφος, που δεν αρέσκεται ούτε σε χιούμορ ούτε ανάλαφρες στιγμές.

Το πόσο σοβαρό είναι σαν παιχνίδι, είναι κάτι που θα το διαπιστώσουμε αρκετά νωρίς, μόλις περάσουμε από το βασικό στάδιο εκμάθησης των μηχανισμών του και βγούμε “ελεύθεροι” και ανέμελοι στον αφιλόξενο κόσμο του. Κάθε εχθρός χρησιμοποιεί το δικό του μοτίβο επίθεσης και μιας και συναντάμε συνεχώς πάμπολλους πρακτικά παντού, η ήττα είναι αναπόφευκτη. Είναι κάτι με το οποίο θα πρέπει να συμφιλιωθούμε αν θέλουμε να τα πάμε καλά μαζί του. Μας προτρέπει να εξοικειωθούμε με ότι μας δίνει, να μελετήσουμε προσεκτικά τις κινήσεις μας και να μη λειτουργούμε παρορμητικά. Σαν παίχτης προσωπικά, δεν μπορώ να πω ότι ενθουσιάζομαι με το συγκεκριμένο μοτίβο, το βρίσκω λίγο σαδιστικό για να είμαι ειλικρινής. Παρόλα αυτά, ανεξάρτητα από την προσωπική μου άποψη, η απήχηση του Hollow Knight και των Soulslike παιχνιδιών μιλάει ξεκάθαρα από μόνη της. Το βασικό για να λειτουργήσει σωστά μια τέτοια συνταγη όμως, και να καταφέρει να κάνει τον παίχτη να γυρνάει και να παλεύει τους ίδιους εχθρούς ξανά και ξανά κρύβεται σε δύο βασικούς παράγοντες.

Ο πρώτος και πιο βασικός, είναι το αίσθημα της ικανοποίησης. Αρχικά, πρέπει να αναφέρω ότι το παιχνίδι προσφέρει την επιλογή δυσκολίας. Εγώ διάλεξα να το παίξω στη δυσκολία που προτείνει από μόνο του το παιχνίδι. Στη κανονική δυσκολία λοιπόν, πέρα από όλους τους υπόλοιπους εχθρούς, τα bosses του παιχνιδιού είναι ακόμα πιο απαιτητικά. Θα κάνω στην άκρη το γεγονός το πόσες φορές μπορεί να έχασα κάποια μάχη θέλοντας μόνο ένα τελειωτικό χτύπημα στον εχθρό. Νομίζω όλοι το έχουμε περάσει και γνωρίζουμε το “υπέροχο” αυτό συναίσθημα. Σε αυτό το κομμάτι το παιχνίδι το βρήκα τουλάχιστον δίκαιο. Κάθε ήττα οφείλεται στα δικά μας χέρια. Μπορεί να θεωρείς ότι βρήκες κάποιο άνοιγμα ή ότι μπορείς να ξεγελάσεις το μοτίβο ή ακόμα και ότι θα προλάβεις να περάσεις μια ακόμα ύπουλη επίθεση. Εννοείται πως όχι, πάμε πάλι από την αρχή. Υπομονή, μελέτη και μετρημένες κινήσεις. Να θυμάστε αυτό το τρίπτυχο και θα σας φτάσει μακριά στο παιχνίδι. Μπορεί να πρόκειται για ένα δύσκολο παιχνίδι, αλλά δεν αγγίζει τα στάνταρ των Souls παιχνιδιών σε καμία περίπτωση. Ο πιο βασικός λόγος είναι ότι πριν από κάθε bossfight φροντίζει να υπάρχει πάντα κοντά το σημείο επιστροφής, όπως επίσης κάθε ήττα δε συνδυάζεται με το άδειασμα του inventory μας. Πάντως, για να κλείσω το θέμα ικανοποίησης, στο παιχνίδι υπήρχαν πολλές φορές που μου βγήκαν έντονα γηπεδικά συναισθήματα, μετά την εξιλέωση της νίκης, οπότε η απάντηση μου θα ήταν ότι ναι, κάθε νίκη προσφέρει τεράστια ικανοποίηση και σε γεμίζει αυτοπεποίθηση.

Έτσι, οδηγούμαστε στον δεύτερο παράγοντα, που χρειάζεται ένα παιχνίδι να μας κερδίσει όταν θέλει να μας βάλει δύσκολα. Ο λόγος για τον χειρισμό. Δε μπορώ να διανοηθώ ότι σε ένα παιχνίδι που κάθε κίνηση και κάθε εκατοστό στην τοποθέτηση μετράει, πως δεν έχει ομαλό χειρισμό ή ότι δεν είναι διασκεδαστικός στα χέρια του παίχτη. Εδώ η απάντηση μου δε θα είναι απολύτως ξεκάθαρη, αλλά λίγο σύνθετη. Η Lilac δεν συμμετέχει άμεσα στις μάχες, αλλά καλεί τα Homunculi πνεύματα για να πολεμήσουν στο πλευρό της σε πραγματικό χρόνο. Όλα διαθέτουν μοναδικές ικανότητες οι οποίες μπορούν επίσης να αναβαθμιστούν. Επειδή οι πόροι δεν είναι άφθονοι στο παιχνίδι, εμπλέκεται το στοιχείο της στρατηγικής, ώστε να γίνουν οι σωστές επιλογές. Ό,τι και αν διαλέξουμε πάντα θα υπάρχει κάποιος εχθρός στη πορεία που θα μπορεί να διαπεράσει τη στρατηγική μας, κάτι που ίσως χρειαστεί από μεριά μας μερικές φορές αναθεώρηση και αναπροσαρμογή. Τις περισσότερες ικανότητες τις βρήκα διασκεδαστικές και μόλις κάποιο playstyle μου “κλίκαρε”, δεν τόλμησα αρκετά να πειραματιστώ, παρά μόνο με ελάχιστες τροποποιήσεις, ανάλογα τις συνθήκες.

Οπότε έχουμε ένα πλούσιο σύστημα μάχης με βάθος, έχουμε και διασκεδαστικό gameplay. Αυτό που δεν έχουμε στο μέγιστο βαθμό είναι η τέλεια ανταπόκριση. Η εντολή δηλαδή από το χειριστήριο στην εικόνα και την κίνηση του παίχτη. Σε αυτά τα παιχνίδια κάθε δέκατο του δευτερολέπτου είναι ορατό και πραγματικά μετράει. Τους πιο casual παίχτες ίσως να μη τους νοιάξει καθόλου ή μπορεί και να μη το παρατηρήσουν καν, σε μένα όμως ήταν κάτι που αρκετές φορές με ενόχλησε. Τέλος, κάτι ακόμα που μπορεί να μη πειράξει πολλούς, αλλά να ενοχλεί εμένα, είναι το backtracking. Τα metroidvania παιχνίδια αρέσκονται στο να αναγκάζουν να γυρίζουν πίσω τον παίχτη για βασικούς λόγους της ιστορίας, κάτι που συμβαίνει και στο Ender Magnolia. Βοηθάει το γεγονός πως εισάγει ένα εύκολο σύστημα fast travel το παιχνίδι, αλλά δε μου ήταν ποτέ ευχάριστο το γεγονός να γυρίζω σε μέρη που έχω ήδη ξεψαχνίσει και να είμαι αντιμέτωπος με τους ίδιους εχθρούς για ακόμη μια φορά. Προτιμώ σαν παίχτης να βλέπω νέα τοπία και εχθρούς και να εξερευνώ νέες περιοχές. Αυτό όμως παραμένει προσωπική προτίμηση και παρατήρηση.

Το δυνατό σημείο του Ender Magnolia για μένα, παραμένει ο οπτικός του τομέας. Καταφέρνει να δημιουργήσει έναν κόσμο που είναι ταυτόχρονα γοητευτικός και αγχωτικός. Οι περιοχές που εξερευνά ο παίχτης, όπως εγκαταλελειμμένες πόλεις, μυστικά εργαστήρια και τεράστια εργοστάσια, αποτυπώνονται με λεπτομέρεια και προσδίδουν αυθεντικότητα στο περιβάλλον. Προσεγμένα είναι επίσης και τα μοντέλα των χαρακτήρων. Τα Homunculi, για παράδειγμα, παρουσιάζονται με ποικιλία μορφών, από ανθρωπόμορφες φιγούρες έως πιο τερατώδεις και μηχανικές κατασκευές, υποδηλώνοντας τη διαφθορά που έχουν υποστεί από τον τοξικό αυτόν κόσμο. Όλα αυτά δένουν με μία όμορφη χρωματική παλέτα, με μουντούς και σκοτεινούς τόνους, ενισχύοντας όλο αυτό το αποπνικτικό συναίσθημα.

Όσον αφορά τον τομέα του ήχου, θεωρώ πως θα μπορούσε να είχε προσεχθεί λίγο παραπάνω. Το soundtrack του το βρήκα ταιριαστό, αλλά αρκετά επαναλαμβανόμενο. Μου πέρναγε το συναίσθημα που ζητούσα από το παιχνίδι, χωρίς να είναι κάτι τρομερά ιδιαίτερο. Το ίδιο ισχύει και για τα ηχητικά εφέ, που απλά εξυπηρετούσαν το σκοπό τους στο παιχνίδι σε ένα επαρκές σημείο, χωρίς να εντυπωσιάζουν.

Το Ender Magnolia δοκιμάστηκε στην OLED έκδοση του Nintendo Switch και μπορώ να επιβεβαιώσω πως τρέχει περίφημα. Ειδικά μετά το Day One update που δέχτηκε, δε συνάντησα το παραμικρό πρόβλημα σε όλο το playthrough μου. Ένα παιχνίδι που υπό κανονικές συνθήκες θα σας πάρει από 15 μέχρι 20 ώρες για να ολοκληρώσετε, εκτός αν είστε master του είδους ή completionists, που εννοείται τότε οι αριθμοί θα διαφέρουν.

Το Ender Magnolia: Bloom in the Mist αποτελεί μια εξαιρετική προσθήκη για τους λάτρεις των metroidvania, συνδυάζοντας όμορφα γραφικά, βαθύ σύστημα μάχης και πλούσια εξερεύνηση. Το σκοτεινό ύφος του και οι σοβαροί μηχανισμοί του το καθιστούν ως ένα άκρως εθιστικό παιχνίδι, αρκεί από μεριάς σας να δείξετε την κατάλληλη ψυχική δύναμη και κυρίως υπομονή. Η συνολική εμπειρία μου μαζί του ήταν άκρως θετική, και πιστεύω πως καταφέρνει να παραδώσει μια φρέσκια metroidvania εμπειρία, που η gaming σκηνή δεν βλέπει συχνά τα τελευταία χρόνια.