Το “Paper Mario: The Thousand-Year Door” είναι ένα από τα πιο αγαπητά RPG παιχνίδια της Nintendo και ανήκει στη σειρά Paper Mario. Κυκλοφόρησε το 2004 για το Nintendo GameCube και ξεχώρισε για την ιδιαίτερη αισθητική του, που αναμιγνύει 2D και 3D γραφικά, δημιουργώντας ένα μοναδικό οπτικό αποτέλεσμα που θυμίζει κάτι μεταξύ σε χάρτινες φιγούρες και origami. Το παιχνίδι συνεχίζει την παράδοση του προκατόχου του, προσφέροντας έναν συναρπαστικό συνδυασμό platforming και RPG, με έμφαση στη στρατηγική κατά τη διάρκεια των μαχών και την εξερεύνηση ενός πλούσιου, γεμάτου ζωή κόσμου.

Προσωπικά, δεν είχα εμπειρία με το αρχικό παιχνίδι, κάνοντας την έκδοση αυτή, την πρώτη μου γνωριμία με τον τίτλο. Έχω παίξει κι ευχαριστηθεί αρκετά το “Origami King” όμως, που είχε κυκλοφορήσει το 2020 πάλι για το Switch, οπότε δεν είναι η πρώτη μου εμπειρία γενικά με το franchise. Είμαι ενήμερος όμως για το τι νέο φέρνει στο παιχνίδι η Nintendo και θα σας τα αναφέρω όλα, για να υπάρχει μια ολοκληρωμένη εικόνα.

Αρχικά, θέλω να πω, πως δεν είχα καταλάβει για το πόσο μεγάλη κυκλοφορία εν τέλη προέκυψε να είναι το “The Thousand Year Door”, ίσως σε προσωπικό επίπεδο, επειδή τα Remakes/Remasters δεν μπορώ να τα βάλλω πολύ ψηλά στη λίστα των μεγάλων κυκλοφοριών. Χωρίς να θέλω να παρεξηγηθώ, δεν τα υποτιμάω καθόλου. Αν μια μεταφορά ενός παλιού παιχνιδιού έχει γίνει με σεβασμό και αγάπη στο αρχικό όραμα, είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτα και μία πολύ καλή ευκαιρία να τα γνωρίσει κόσμος, που δεν είχε ευκαιρία να τα παίξει τότε (καλή ώρα όπως με εμένα τώρα) και μάλιστα εκμοντερνισμένα στα standards του σήμερα. Το παιχνίδι πρόκειται οπότε για μια τέτοια περίπτωση και με έκανε να μείνω άναυδος με το production value του, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τα υπόλοιπα ΑΑΑ παιχνίδια εκεί έξω.

Η ιστορία του “The Thousand-Year Door” ακολουθεί τον Mario, καθώς προσπαθεί να αποκαλύψει τα μυστικά μιας αρχαίας πόλης, κρυμμένης πίσω από μια μυστηριώδη πόρτα. Στην πορεία, ο Mario θα συναντήσει μια πληθώρα ιδιαίτερων χαρακτήρων και θα αντιμετωπίσει διάφορους εχθρούς, ενώ θα χρειαστεί να επιλύσει γρίφους και να εκμεταλλευτεί τις μοναδικές ιδιότητες του χαρτονένιου κόσμου. Όλα αυτά, ενώ σε μια παράλληλη ιστορία που τρέχει, μην ξαφνιαστείτε, αλλά η πριγκίπισσα Peach πέφτει θύμα απαγωγής, σε μια απόπειρα της μάλιστα για διακοπές, ώστε να χαλαρώσει από τους μπελάδες. Το παιχνίδι διακρίνεται για το χιούμορ του, τη ζωντάνια των χαρακτήρων του και την εξαιρετική του αφήγηση, στοιχεία που το καθιστούν μια αξέχαστη εμπειρία για κάθε gamer. Θα τα δούμε και λίγο πιο αναλυτικά όλα αυτά στη συνέχεια.

Μου επιτρέπεται να ξεκινήσω με τον τομέα που με ενθουσίασε αλλά και εξέπληξε περισσότερο. Ο λόγος για τη γραφή του. Εκπληκτικός. Δε χρειάζεται να ειπωθεί τίποτα παραπάνω. Μιας και πρόκειται για review όμως, θα παραμερίσω τον ενθουσιασμό μου και θα σας μεταφέρω τι το κάνει όντως να ξεχωρίζει. Προσωπικά έχω παίξει αρκετά παιχνίδια της Nintendo κι έχω μεταφέρει την άποψη μου επίσης για μερικά από αυτά. Πραγματικά δε θυμάμαι να έχω ξεχωρίσει σε αποκλειστικό της, τη γραφή ή το χιούμορ. Το προηγούμενο Paper Mario είχε επίσης αιχμηρή γραφή, αλλά εδώ σε κάθε σχεδόν διάλογο με είχε να αναρωτιέμαι πως γίνεται να πέρασε από την (αυστηρή σε κάτι τέτοια) Nintendo. Ένα τρανό παράδειγμα, είναι στα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού, το οποίο αναφέρεται στην πριγκίπισσα Peach ως “γκόμενα”. Είναι πραγματικά αμέτρητες οι περιπτώσεις, που το παιχνίδι “την μπαίνει” στους πρωταγωνιστές του, ακόμα και στον Mario. Δεν τη γλιτώνει πραγματικά κανείς και αυτό που το κάνει ακόμα πιο εντυπωσιακό, είναι ότι δεν το κάνει καθόλου επιτηδευμένα. Το χιούμορ του είναι καυστικό, χοντροκομμένο και πολυδιάστατο, από one-liner αστεία μέχρι και black humor. Γεμάτο ατάκες και υπονοούμενα που θα πιάσουν μόνο οι μεγαλύτερες ηλικίες, κάτι που επίσης δε μας συνηθίζει η Nintendo. Ανακάλυψα επίσης και πολλά easter eggs, που αφορούν μερικά από τα μεγάλα franchise της, όπως το Zelda, το Pokemon και κυρίως το Fire Emblem. Πάντα καλοδεχούμενα κι αυτά σε ένα παιχνίδι.

Το επόμενο δυνατό στοιχείο στη γραφή του, είναι οι χαρακτήρες του. Όχι μόνο οι πρωταγωνιστές, αλλά ακόμα και οι δευτερεύον χαρακτήρες του. Είναι προσεγμένοι και προφανώς καλογραμμένοι. Βρέθηκα στο σημείο να δένομαι με άκυρους NPC επειδή είχαν μια γοητευτική ιστορία, ακόμα και ένα μικρό character arc που ήταν αρκετό για να με κερδίσει. Στα μπόνους είναι ότι όταν μιλάς με τα NPC, αρκετοί από όσους παρατήρησα δεν είχαν το ίδιο μοτίβο διαλόγου όταν τους ξαναμιλούσες, αλλά είχαν κι έναν δεύτερο διάλογο/μονόλογο να προσφέρουν. Μετά από την ολοκλήρωση της μεγάλης αποστολής στη συγκεκριμένη περιοχή, πάλι είχαν κάτι καινούριο να πουν. Αυτό, μαζί με το γεγονός ότι υπάρχει διαδραστικότητα με όλη την πίστα, φέρνει ένα πολύ ζωντανό παιχνίδι που σε προσκαλεί να ψαχουλέψεις τον παιχνιδιάρικο κόσμο του και αυτό με τη σειρά του να σε ανταμείψει με κρυμμένα μυστικά. Κάθε σπιτάκι έχει τη δική του (συνήθως περίεργη) ιστορία. Βλέπεις μέχρι και τους NPC να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους στο παρασκήνιο, ενώ εσύ είσαι σε έναν διαφορετικό διάλογο κάνοντας κάτι που δεν έχει καμία σχέση με εκείνους. Νομίζω όμως ότι ανέλυσα αρκετά αυτό το κομμάτι και χωρίς να θέλω να σας κουράσω περαιτέρω, πάμε να συνεχίσουμε σε επόμενους τομείς του παιχνιδιού.

Είναι από τις λίγες φορές που πρέπει να σκάψω αρκετά για να βρω να πω κάτι αρνητικό για τον τίτλο. Το μοναδικό ίσως μελανό σημείο του “Thousand Year Door”, είναι η διάρκεια των διαλόγων του. Είναι σχεδόν πάντα αχρείαστα μεγάλοι, που οριακά δε φτάνουν στο σημείο του κουραστικού. Είναι κρίμα, γιατί μετά από μερική ώρα φτάνεις σε ένα σημείο του να τους προσπεράσεις και μπορεί, είτε να ξεφύγει κάτι σημαντικό για την εξέλιξη του παιχνιδιού, είτε κάποια ωραία ατάκα γενικότερα. Θα μπορούσε αυτό το κομμάτι να είχε σμιλευτεί και να μη μακρηγορούσε στον βαθμό που το κάνει, μετατρέποντας το εν τέλη σε κάπως φλύαρο.

Κάτι που το κάνει πιο δύσκολο, είναι το γεγονός πως δεν υπάρχει voice acting στο παιχνίδι, παρά μόνο το συνηθισμένο μουρμουρητό από τον χαρακτήρα που μιλάει. Οπότε σε αυτούς τους μακροσκελής διαλόγους, είσαι δέσμιος να ακούς για μερικά λεπτά τον ίδιο τόνο “φωνής” του χαρακτήρα, πράγμα που δεν το κάνει πάντα ευχάριστο στα αυτιά του παίχτη και ακόμα χειρότερα σε κάποιον τρίτο.

Όσο αφορά το gameplay του, όπως ανέφερα στην αρχή, το παιχνίδι στις μάχες του είναι turn-based RPG και εκτός των μαχών platforming με αρκετή δόση γρίφων. Δεν περιπλέκει αρκετά τα πράγματα. Κάποιος με εμπειρία στα RPG δε θα συναντήσει κανένα θέμα, ενώ κάποιος με λιγότερη εμπειρία θα χρειαστεί λίγο χρόνο παραπάνω για να νιώσει άνετα. Σίγουρα αυτό που δεν πρέπει να περιμένετε από τον τίτλο, είναι ότι πρόκειται για ένα κλασσικό, πατροπαράδοτης συνταγής Mario παιχνίδι.

Το σύστημα μάχης συνδυάζει στρατηγική και βάθος με έναν διασκεδαστικό τρόπο. Ο Mario και οι σύντροφοί του μπορούν να επιλέξουν από μια ποικιλία επιθέσεων, αμυντικών κινήσεων και ειδικών ικανοτήτων. Αυτό που ξεχωρίζει στο σύστημα μάχης του είναι τα action commands. Κατά τη διάρκεια των επιθέσεων και των αμυντικών κινήσεων, ο παίκτης πρέπει να πατήσει σωστά κουμπιά τη σωστή στιγμή για να αυξήσει την αποτελεσματικότητα της κίνησης. Αυτό προσθέτει ένα παραπάνω αίσθημα ικανοποίησης στα χέρια, καθώς επίσης και διαδραστικότητα.

Έπειτα έχουμε τα Badges, που βοηθάνε να προσαρμόσουμε τις ικανότητες του Mario και μπορούμε να τα εναλλάξουμε ανάλογα το στυλ μας ή τις ανάγκες της μάχης. Κάθε Badge καταναλώνει έναν αριθμό BP (Badge Points), και ο παίκτης πρέπει να επιλέξει προσεκτικά ποια θα εξοπλίσει για να δημιουργήσει τον ιδανικό συνδυασμό ικανοτήτων. Υπάρχουν επίσης και ειδικές επιθέσεις, οι οποίες είναι αρκετά δυνατές και μπορούν να βοηθήσουν στην έκβαση της μάχης, όμως πρέπει να χρησιμοποιηθούν στρατηγικά γιατί απαιτούν έναν αριθμό από Star Power, κάτι σαν mana δηλαδή. Στο τέλος κάθε μάχης λαμβάνουμε και Star Points, που βοηθάνε στο level up και την αύξηση όλων των στατιστικών που ανέφερα.

Τελευταίος μηχανισμός του παιχνιδιού είναι το audience. Κατά τη διάρκεια των μαχών, υπάρχει ένα κοινό που παρακολουθεί και αντιδρά στις ενέργειες του Mario. Αν ο Mario και οι σύντροφοί του εντυπωσιάσουν το κοινό με τις κινήσεις τους και τα καλά εκτελεσμένα Action Commands, το κοινό προσφέρει Star Power και άλλα μπόνους. Αντίθετα, αν οι παίκτες κάνουν λάθη, το κοινό μπορεί να απογοητευτεί και να ρίξει αντικείμενα που θα κάνουν τη ζωή μας στη μάχη πιο δύσκολη.

Οπτικοακουστικά το παιχνίδι επίσης με εξέπληξε θετικά. Οι χαρακτήρες μοιάζουν πραγματικά χάρτινοι. Τα γραφικά του είναι από τις περιπτώσεις, που πάλι αναρωτιέσαι τι ελιξίριο νεότητας έχει βρει η Nintendo για την κονσόλα της και φαίνονται όλα τόσο όμορφα και ομαλά. Είναι σα να κάνει “flex” σε όσους περιγελούν το hardware του Switch και να αποδεικνύει πως όμορφα παιχνίδια μπορούν να φτιαχτούν και με άλλους τρόπους, πέρα της ωμής δύναμης των hardware. Πολύ πιθανό να της ταιριάζει βέβαια και αυτό το ύφος παιχνιδιών, κάτι όμως που δε γίνεται να μειώσει το πόσο χαριτωμένο και όμορφο δείχνει το “Thousand Year Door”. Η έκδοση του Switch διαθέτει αναβαθμισμένα γραφικά με υψηλότερη ανάλυση και καλύτερα textures. Τα χρώματα είναι πιο ζωντανά, και τα μοντέλα των χαρακτήρων έχουν περισσότερες λεπτομέρειες.

Σημαντικές προσθήκες επίσης σε αύτη την έκδοση συναντάμε και στο γενικό quality of life, στην διευκόλυνση δηλαδή της γενικής εμπειρίας του παίχτη. Αυτές μπορεί να περιλαμβάνουν δυνατότητες όπως γρηγορότερη μετακίνηση στους χάρτες, βελτιωμένα μενού και πιο άμεση πρόσβαση στις πληροφορίες των αντικειμένων και των εχθρών, όπως επίσης και save points που συναντάμε αρκετά συχνά ανά τις περιοχές. Μία από τις αγαπημένες μου προσθήκες όμως, είναι το HD Rumble. Είχαμε καιρό να δούμε κάποιον τίτλο στο Switch που να χρησιμοποιεί το HD Rumble των Joy-Cons. Είναι απολαυστικό και πραγματικά προσθέτει άλλη αίσθηση στα χέρια. Το καταλαβαίνεις στη δυναμική των επιθέσεων ή όταν περπατάς σε διαφορετικά τερέν και γενικότερα σε όλο το παιχνίδι είναι εκεί, προσδίδοντας ακόμα παραπάνω κύρος στον τίτλο.

Στο θέμα του ήχου, η Nintendo προχώρησε επίσης σε βελτιώσεις και νέες προσθήκες. Για την έκδοση του Switch ενορχηστρώθηκαν νέες μουσικές, και αυτές του προκατόχου του ενημερώθηκαν και εκσυγχρονίστηκαν. Ακούγοντας το soundtrack και από τις δύο εκδόσεις, για να έχω μια ολοκληρωμένη ακουστική εικόνα, διακρίνω όντως τη διαφορά και την εισαγωγή περισσότερων μουσικών οργάνων σε αυτή του Switch, αλλά στα δικά μου αυτιά να παραμένουν και τα δύο πολύ ευχάριστα. Γενικά είμαι της άποψης, πως η Nintendo ξέρει να σέβεται τον ήχο και να ντύνει τα παιχνίδια της με πολύ ωραίες μουσικές. Μια ωραία μουσική επένδυση ανεβάζει κι άλλο την εμπειρία του παίχτη και περνάει την εντύπωση πως παίζει κάτι αρκετά μεγάλο. Έτσι συμβαίνει και στο Thousand Year Door που η μουσική μου πέρναγε τα αισθήματα που ήθελε να τονίσει ανά στιγμές το παιχνίδι, όπως την ηρεμία, το άγχος ή και την κορύφωση στις μεγάλες στιγμές του.

Το παιχνίδι καθ’όλη τη διάρκεια του έτρεχε άψογα και δε συνάντησα επίσης κανένα bug. Η έκδοση του Switch τρέχει στα 30FPS σε σχέση των 60FPS του προκατόχου του, τα τρέχει όμως απολύτως ομαλά και σταθερά χωρίς σκαμπανεβάσματα. Ο τίτλος δοκιμάστηκε στην OLED έκδοση του Switch και σίγουρα η OLED οθόνη του σε περίπτωση που δεν έχετε τέτοια τηλεόραση, αναδεικνύει τα πανέμορφα και ιδιαίτερα χρώματα του. Γενικά συνηθίζω να παίζω turn-based RPG παιχνίδια σε handheld, καθώς βρίσκω πιο εύκολο το να ασχοληθείς και με κάτι διαφορετικό παράλληλα. Προσωπική προτίμηση οπότε και μόνο θα ήταν το handheld, επειδή στο συγκεκριμένο παιχνίδι ταιριάζει στο ύφος αυτού του mode. Αν η δική σας προτίμηση τείνει να είναι η τηλεόραση, να είστε σίγουροι ότι θα το απολαύσετε ακριβώς το ίδιο.

Το Thousand Year Door είναι πέρα για πέρα είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία, που δε σταμάτησε να με εντυπωσιάζει από την αρχή μέχρι και το τέλος του. Κάνει “τσεκ” σε όλα τα κουτάκια που καθιστούν όχι μόνο ένα καλό remake, αλλά ένα παιχνίδι γενικότερα. Πέρα από τους χαρακτήρες και τον κόσμο του, του αρέσει να τσαλακώνεται και το ίδιο. Μιλάμε για ένα σχεδόν τέλειο παιχνίδι που διατηρεί την τότε γοητεία και πρωτοτυπία του ακόμα και στο σήμερα. Έχει ότι φαίνεται να ζητάω από τα τελευταία αποκλειστικά της Nintendo. Μερικά κλικ αγάπης παραπάνω. Είναι ένα παιχνίδι που πρέπει οπωσδήποτε να παίξει κάθε λάτρης των RPGs, καθώς επίσης και κάθε φαν του Mario franchise.